Sunday, August 29, 2010

ამსტერდამი–თბილისი

იმ წელს ნაადრევად აცივდა. სექტემბრის ბოლოს ქუჩები ქურთუკიანი ადამიანებით გაივსო. მომაბეზრებლად წვიმდა; წვრილად, მონოტონურად, გადაუღებლად. წვიმის წვეთები ციდან ნემსებივით ცვიოდა.
აეროპორტის ფოიეში ზურგჩანთიანი ბიჭი იდგა, ჩალისფერი თმებით.
–არა მგონია მიგნება გამიჭირდეს. პატარა ქალაქია. ტაქსისტს ეცოდინება ცოტა ინგლისური ბოლოს და ბოლოს.
გარეთ გამოსულმა პირველივე ტაქსი გააჩერა.
-Lisilidze street, please
–ლესელიძეზე გინდა, ჯიგარო?
–Yes, yes, Leselidze street.
ფანჯრიდან ხედავდა გაცრეცილ ცას. თაკოს გაოცებული სახის წარმოდგენაზე წინასწარ ეცინებოდა.
–პირველი შოკი როგორც კი გადაუვლის, მაშინვე ცხელ ყავას მოვთხოვ. ნეტა უკოფეინო ყავა იყიდება ამ ქვეყანაში?
ზარი დარეკა.
კარი მოხუცმა ქალმა გააღო.
–თაკო?! მე მისი მეგობარი ვარ, ბილი, ამსტერდამიდან.
ქალმა მხოლოდ თაკო, ბილი და ამსტერდამი გაიგო, დაბნეულმა თავი დაუქნია და სახლში შეიპატიჟა.
ჰოლში ხელით ანიშნა, აქ დამელოდეო და ოთახში შევიდა.
–შენ გკითხულობენ. ბილი ვარო, ამბობს. ამსტერდამიდან. მემგონი მისამართი შეეშალა.
–რას ამბობ? ბილი? როგორ, აქაა?
გაფითრებული გოგო საწოლში წამოჯდა.
–უთხარი, რომ მისამართი შეეშალა, ან უთხარი, რომ დღეს დილას მოვკვდი. რაც გინდა ის უთხარი. არა, სჯობს უთხრა, რომ სხვა ქალაქში გადავედი საცხოვრებლად და მისამართი არ იც...
სიტყვა გაუწყდა.
კარში ბილი იდგა. ზურგჩანთამოკიდებული და ოდნავ დაბნეული.
–მე, მე....... მე არ მეგონა, რომ....... რატომ ჩამოხვედი, მისამართი როგორ გაიგე? მე .... საწოლიდან ვერ ვდგები. მაქსიმუმ იმ სავარძელში გადავჯდე. მინდოდა შენთვის ამის თქმა, მაგრამ მეშინოდა, რომ აღარ მოინდომებდი ჩემთან ლაპარაკს. მე.... ვერ წარმოვიდგენდი, რომ ჩამოხვიდოდი.
გოგოს ღაპაღუპით ჩამოსდიოდა ცრემლები. სახეს ხელისგულებით იწმენდდა.
ბილიმ ზურგჩანთიდან რვეული ამოიღო, რამდენიმე წინადადება დაწერა და თაკოს მიაწოდა.
–მუნჯი ხარ?
ბილიმ თავი დაუქნია.
–მეც არ ვიფიქრე რა უცნაური ბიჭია თქო. ქაღალდზე დაწერილი რომ მომაწოდა წეღან – ბილი ვარ და თაკო მინდაო.
სიტუაციაში უცებ გარკვეულმა მოხუცმა ღიმილით მოუსვა მხარზე ხელი ბიჭს და ოთახიდან ფეხების ფრატუნით გავიდა.
–მარტო მუნჯი ხარ? რასაც გელაპარაკები, გესმის?
ბილიმ გაუღიმა და ისევ დაუქნია თავი.
თაკო აღარ ტიროდა. გაოცებული შესცქეროდა მომღიმარ ბიჭს, რომელსაც ნაცრისფერი თვალები და ჩალისფერი თმა ჰქონდა.
–დაჯექი, ბილი. გარეთ წვიმს. შეგცივდებოდა. ცხელ ყავას არ დალევ?
–მთელი გზა ყავაზე ვოცნებობდი.
უკოფეინო ყავის მოთხოვნა მოერიდა.
–დიდი ხანია ვერ დადიხარ?
–ასეთი დავიბადე. ეს ეტლი რომ არ მქონდეს, სახლიდანაც ვერ გავიდოდი. შენც დაბადებიდან მუნჯი ხარ?
–არა, მე 10 წლის ასაკში ვირუსი გადავიტანე. მას მერე ვარ ასე.
–რა საოცრებაა. მე ვერ დავდივარ, შენ ვერ ლაპარაკობ. და მაინცდამაინც ჩვენ ვიპოვეთ ერთმანეთი.
–ჰო, მართლა საოცრებაა. იქნებ ჩემს ქვეყანაში შველიან შენნაირებს. გავაგზავნოთ შენი დიაგნოზი.
თაკოს გაეღიმა.
–არ გამოვა ჩემი ეტლიდან ადგომა.
–ვცადოთ.
–შეგიძლია აქ დარჩე. სასტუმრო ოთახში დაიძინე. ხვალ თუ არ იწვიმებს, გავისეირნოთ.

–––––––––––––––
ქუჩაში ციოდა. ბილი ფურცელზე რაღაცას წერდა.
–გინდა ცოტა შორს გავისეირნოთ. მე ხომ აქ ვარ, დაგეხმარები.
–კარგი. მოედნამდე ავიდეთ. იცი ეს ქალაქი რამდენი წლისაა?
ბილიმ ხელები გაშალა, საიდან უნდა ვიცოდეო.
–ათას ხუთასის. ძველია. გინდა ლეგენდა მოგიყვე?
ბილი თანხმობის ნიშნად თავს უქნევდა.
თაკო ლაპარაკობდა. ლაპარაკობდა და ბილის უღიმოდა.
ბილი ღრმად ისუნთქავდა საფუნთუშედან გამოსულ სურნელს და უცნაურ სიმსუბუქეს გრძნობდა. თითქოს ჰაერში დადიოდა. გამჭვირვალე ჰაერში. თაკოს ხმა მელოდიური მუსიკასავით ჩაესმოდა.
–აქ უნდა გადავიდეთ.
თაკო წინ მიდიოდა. ბილიმ გაცრეცილ ცას ახედა და გაიფიქრა, რომ თბილისი კარგი ქალაქია. იმიტომ, რომ აქ თაკო ცხოვრობს.
მანქანის მუხრუჭების ხმამ გამოაფხიზლა.
საჭეარეული მძღოლი ტროტუარზე ასული თაკოსკენ მიქროდა.
–თაკო, ხმამაღლა დაიყვირა ბილიმ. –თაკო, მარჯვნივ გაიწიე.
მანქანამ დაამუხრუჭა და გაჩერდა.
ბილიმ თაკოსთან მიირბინა და ეტლთან ჩაჯდა. 
–შენ ლაპარაკობ, თქვა ნირწამხდარმა გოგომ.
ბილიმ ზურგჩანთიდან რვეული ამოიღო, სწრაფად დაწერა და თაკოს მიაწოდა:
–ჰო, ყველა დანარჩენისთვის ვლაპარაკობ. შენთვის მუნჯი ვარ. და შეწინააღმდეგებას ნუ ეცდები.
თაკო უყურებდა ასფალტზე ჩამომჯდარ ბიჭს, რომელსაც მზე, რომელიც თბილისის თავზე გამომკრთალიყო, ჩალისფერ თმას კიდევ უფრო უღიავებდა.

Wednesday, August 25, 2010

ამბავი


–ეგ რადიო იქნება რომ დაგღუპავს.
–დაღუპული არ ვარ? საკუთარი სახლის სარდაფში ვიმალები. უარესი რაღა დამემართება.
–თუ უარესის არ გეშინია, რატომ იმალები, წადი, სახლში დაჯექი, შუქიც აანთე და ტელევიზორიც ჩართე. წადი, რატომ არ მიდიხარ?
–ნუ იცი შენ სიტყვებზე გამოკიდება
–ნერვებს მიშლის შენი ფილოსოფოსობა
–ცოლად რომ შეგირთე რა კარგი ხასიათი გქონდა. სიბერეში როგორ გაავდი.
–შენ მაშინაც ტრაბახა იყავი და ახლაც.
–კაი, კაი, ნუ გეწყინა. გაავდი, მაგრამ სამაგიეროდ ისევ ისეთი ლამაზი ხარ.
–ავიც არ ვარ, ხანდახან რომ გავბრაზდები, თავს ვეღარ ვიკავებ ხოლმე.
–ჰო, არ ხარ. მოდი დაწექი. იქნებ ცოტა გავთბეთ და დაგვეძინოს. რაც აქ ვართ, ძილი შემიყვარდა. თითქმის ყოველ ღამე ჩვენი ახალგაზრდობა მესიზმრება. მზით განათებული ქალაქი, სანაპირო და თოლიები.
ჭიშკარმა გაიჭრიალა. მოხუცები გაჩუმდნენ. თითქოს დროებით სუნთქვაც შეაჩერეს.
–რძე, ცოტა მჭადი და ყველი მოგიტანეთ. აქამდე ვერ მოვედი. ხომ იცით, სანამ არ დაბნელდება, საშიშია.
–შენ რომ არ იყო, შიმშილით დავიხოცებოდით, სუსანა.
–აბა რის მეზობელი ვარ, ნინა. წავალ მე სანამ სიწყნარეა. ვეცდები ხვალაც მოვიდე.
გიორგიმ მჭადის მოზრდილი ნაჭერი ნინას მიაწოდა.
თვითონ რძე მოსვა. ცივი იყო. შეაჟრჟოლა.
–შენ მჭადი და ყველი ჭამე. მე რძეს დავლევ, არ მშია.
–მადა სარდაფის ჰაერმა გაგიქრო, გიორგი? ჭამე, გამომართვი, ორივეს გვეყოფა.
ჩუმად ჭამდნენ. სანთელი ბჟუტავდა.
–ეს ბოლო სანთელია. ხვალიდან ბნელში მოგვიწევს ჯდომა.
–მთავარია, რომ ერთად ვართ.
–ჰო.
გიორგის ღამე მზით გამთბარი ზღვა ესიზმრა.
––––––––––––
–ფეხის ხმა იყო
–სუსანა იქნება. კეთილი ქალია, არ ვავიწყდებით.
კარი გაიღო.
– აი, თუ არ არიან.
სარდაფში სამი სამხედრო იდგა.
–ადექით და სწრაფად გარეთ. მოუწყვიათ რომანტიკა ბებრებს.
მოხუცები უსიტყვოდ წამოდგნენ.
–სუსანას არ ავიწყდებით. ხრინწიანად გაიცინა წვეროსანმა.
ნერწყვგამშრალი გიორგი თავჩაქინდრული მიაბიჯებდა სამხედროს წინ.
ეზოდან გასვლისას ნინამ დაინახა, როგორ შეირხა ოდნავ შესამჩნევად მეზობლის ფარდა.
––––––––––––––
–აი კიდევ ორი ქართველი იმ ქუჩიდან. "პატაკი" ჩააბარა წვეროსანმა უფროსს.
უფროსს კეხიანი ცხვირი და მწვანე თვალები ჰქონდა.
–ხოდა გაიყვანეთ ეზოში.
ნინა დაჟინებით მისჩერებოდა მწვანეთვალება სამხედროს. კაცმა მზერა იგრძნო. მოხუცისკენ გაიხედა....
–ამათ მე მოვუვლი, ცალკე. აქ დატოვეთ. თქვენ ეზოში გადით და დანარჩენებს მიხედეთ.
გიორგი ერთ წერტილს მიშტერებოდა იატაკზე.
ნინა თვალს არ აშორებდა სამხედროს.
–საზღვრამდე ჩემი მეგობარი მიგიყვანთ. მერე თქვენც მოახერხებთ რამეს. უკვე სამშვიდობოს იქნებით.
გიორგი გაოცებული უყურებდა ნინას, რომელსაც თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე.
––––––––––––––––
–აქედან აღარაა საშიში. ვინმე შეგიფარებთ. თქვენიანები ცხოვრობენ.
–გმადლობ, შვილო. ძლივს გასაგონად თქვა ქალმა.
ცოტა ხანს ჩუმად იარეს.
–ცოცხლები ვართ.
–ვინ იყო ის კაცი, ნინა?
–ხუთი წლის წინ მომაკვდავი შვილი გადავურჩინე.
ქალს ოდნავ შესამჩნევად უკანკალებდა ნიკაპი.
იმ ღამეს, სამშვიდობოს გასულ გიორგის თავისი სახლის სარდაფი ესიზმრა. ზღვის ხმა და თოლიების კივილი.

P.S. ამ ისტორიაში არაფერი არ შემიცვლია. სახელებიც კი. დავწერე ის, რაც წლების წინ მოვისმინე უკვე თბილისში ჩამოსული მოხუცი ცოლ–ქმრისგან.
ძალიან მინდა ისევ შემეძლოს მათ კოხტა სახლში მისვლა, სადაც თითქმის ყოველ ზაფხულს ჩავდიოდი დასასვენებლად, სანამ იქაურობას წაგვართმევდნენ.

Wednesday, August 18, 2010

სურამი Open Air Horror


შენიშვნა: მოთხრობაში ნახსენებ ყოველ პერსონაჟს (ორის გარდა, რომლებიც გამოგონილნი არიან) თავისი პროტოტიპი ყავს რეალურ ცხოვრებაში. ვიმედოვნებ, ყოველი მათგანი თავის თავს ამოიცნობს :–)


მოქმედი პირები:
პაციენტები: 1. გიიომ მესაბლიშვილი
2. შოსტაკოვიჩ ციხითათრიშვილი

ექიმები: 1. დიტმარ ფონ დერ ფოგელვაიდე
2. ლუსიენ კუზნეცოვი

სურამის ადგილობრივი მოსახლეობა (დიტმარის და ლუსიენის მეგობრები):
1. მერიდიტ პარწიკანაშვილი
2. თეთნულდ ბერგმანი
3. ნაომი პაკაცოშვილი
4. ცეზარია დონღუზაშვილი
5. მარჯორი ოქრუაშვილი

ეპოზოდებში: 1. ზიგმუნდი
2. სასწრაფო დახმარების ექიმები



––––––––––––––

–უჰ, პარიკი ოთახში დამრჩა.
გიიომ მესაბლიშვილი პარიკის გარეშე ნახევარი კაცი იყო.
–შოსტაკოვიჩის გამო ღირს უკან აბრუნება?
ხელი ჩაიქნია და თავის ოდნავ შესამჩნევი კანტურით აგურისფერ ბილიკს დაადგა. ბაღის ბოლოში, ტბორთან მისი საყვარელი ვარხვი, მარტოხელა ზიგმუნდი ბუდობდა.
–დილა მშვიდობის, ზიგმუნდ. შენი საყვარელი კაკლის მურაბა მოგიტანე.
ზიგმუნდმა ალმაცერად შეხედა გიიომს და დაუძლეველი სურვილი გაუჩნდა სკორეთი წაებილწა მისი ვარდისფერი სკალპი.
გიიომმა მურაბის ქილა ხელის ცახცახით ჩამოდგა ტბორთან. თვითონ იქვე თავშავას ბუჩქთან ჩაიმუხლა. მორიდებულად იღიმოდა და პერიოდულად იფურთხებოდა. გარეთ გამოსულს სულ ჰქონდა იმის შიში, ცოცხალი არსებები არ გადაყლაპვოდა. სწორედ ეს იყო, მისი ფურთხების მიზეზი – პრევენციის მიზნით. თორემ ისე საკმაოდ კულტურული ადამიანი ბრძანდებოდა.
ტყიდან შავგვრემანი ყმაწვილი გამოვარდა. თვალებს უცნაურად აბრიალებდა და ხმადაბლა ბუტბუტებდა.
გიიომის ყურს ტრანზისტორის ხრიალი მისწვდა.
–მაინც შემეფეთა წყეული შოსტაკოვიჩი.
ერთხელაც გადააფურთხა, გაჭირვებით წამოდგა და კოჭლობით გაემართა სახლისკენ.
–ჰეი, სად გარბიხარ, ნაგიჟარო?
გიიომი შედგა და ისე, რომ უკან არ მოუხედავს, კბილებში გამოსცრა:
–ზიგმუნდთან ნაგიჟარს ნუ მეძახი!
–ყველამ და მათ შორის ზიგმუნდმაც კარგად იცის ამ სახლის ბინადრების ამბავი. სირცხვილი ის იქნებოდა რომ არ გემკურნალა.... მოიცა, მოიცა, პარიკი ვინ აგაგლიჯა მაგ ბურთივით მრგვალი თავიდან?
–შოსტაკოვიჩ, შეწყვიტე.
გიიომს ნერვიულად აუთამაშდა მარჯვენა ხელის საჩვენებელი თითი. ყოველთვის ასე ემართებოდა ძლიერი აღელვების დროს.
შოსტაკოვიჩ ციხითათრიშვილს თავი უკან გადაეგდო და ისტერიულად ხარხარებდა. ნელ–ნელა ტუჩის კუთხეებში ქათქათა დუჟი მოადგა.
–სიცილის შეტევა დაეწყო, გაიფიქრა გიიომმა. ახლა ყველაფერს მე დამაბრალებენ.

––––––––––––––

დიტმარ ფონ დერ ფოგელვაიდემ ბოლო პაციენტი გაისტუმრა, რამდენიმე, სხვადასხვა ფერის აბი გადაყლაპა და ხელების ფშვნეტით გაემართა ბუფეტისკენ. დღეს შემწვარი ბატი ქონდათ სადილად.
ექიმი ლტოლვილი იყო გერმანიიდან, სურამის ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში მუშაობდა და იქვე ცხოვრობდა. ყოველთვის აკურატულად გამოწყობილი, ღიღინით დადიოდა კლინიკის დერეფნებში. ოღონდ რატომღაც ყოველთვის ქალის პარტიას ასრულებდა სხვადასხვა ოპერებიდან. თავისთვის, ხმადაბლა მღეროდა. მხოლოდ ხანდახან თუ შეიჭრებოდა როლებში და წამოიკივლებდა, მაგრამ მალევე მოეგებოდა გონს და დაბნეულ პაციენტებს ღიმილით ესალმებოდა.
შოსტაკოვიჩის ხარხარი დიტმარს ბუფეტისკენ მიმავალ გზაზე შემოესმა.
სასწრაფოდ ეზოში გავარდა. ჭიშკართან გიიომი შეეფეთა, რომელიც დაოთხილი გამორბოდა კლინიკის მიმართულებით.
–ისევ უპარიკოდ დაენახეთ, არა? ხომ იცით მისთვის გაცინება არ შეიძლება. ბოროტი ადამიანი ხართ, გიიომ.
–მე ზიგმუნდთან ვიყავი სტუმრად. სულ არ მიფიქრია, რომ შოსტაკოვიჩი ამ დილაადრიან გადაწყვეტდა ტყეში გასეირნებას.
დიტმარი აღარ უსმენდა. ტყისკენ გარბოდა. გიიომიც ცახცახით მიყვებოდა უკან.
შოსტაკოვიჩი ხავსმოდებულ მიწაზე იჯდა თვალებგადმოკარკლული და სიცილისგან ღონემიხდილი, ხაოდა.
დიტმარი შეეცადა პირი გაეღო მისთვის და წამალი ჩაესხა, თუმცა იცოდა, რომ აუცილებლად დაკბენდა შოსტი, როგორც თვითონ შეარქვა მოფერებით საყვარელ პაციენტს.
რამოდენიმე წუთში დაკბენილი ექიმი ვენაში დამამშვიდებელს უკეთებდა თავჩაქინდრულ შოსტაკოვიჩს.
–ექიმო, ხელში ამიყვანეთ და ისე წამიყვანეთ ჩემს ოთახში, ძლივს ამოილუღლუღა.
წამალი მოქმედებას იწყებდა.
–გიიომ მესაბლიშვილო, მე არ ვიყო შოსტაკოვიჩი, შენ თუ გონების დაკარგვამდე არ გატირო. ოღონდ შეტევა რომ დაგემართება, შენ კი არ აგიყვანს ხელში დიტმარი. მიდი მერე და შენს ქეციან ზიგმუნდს თხოვე დახმარება.
–ნუ ლაპარაკობ ამდენს, შოსტ. შენ ახლა უნდა დაიძნო.
გიიომი დამნაშავის სახით უყურებდა დიტმარის მკლავებზე გადაწოლილ და თითქმის გათიშულ შოსტს, რომელიც პერიოდულად თვალებს ისევ აბრიალებდა.
–ბატი გაცივდებოდა, ფიქრობდა გაავებული დიტმარი, რომელსაც ხელები ჩამოაწყდა საკმაოდ მძიმე პაციენტის თრევით.
საწოლში ფრთხილად ჩააწვინა, კიდევ ერთი ნემსი გაუკეთა, საღამური პერანგი ჩააცვა, თავზე ჩაჩი დაახურა და ოთახიდან ფეხაკრეფით გამოვიდა.
–ახლა ამას უყარაულე, რომ გიიომი არ ატიროს. ღმერთო, რა დღეში ვარ.
თუმცა ბუფეტისკენ მიმავალი უკვე საკმაოდ ხმამაღლა ღიღინებდა ჯულიეტას პარტიას.

–––––––––––––––––––––

ლუსიენ კუზნეცოვი უკვე სადილობდა. დიდი ხანია მობეზრდა დიტმარის ლოდინი. უკმაყოფილო სახით კვნეტდა ბატის ფრთას და ვაშლის თბილ კომპოტს აყოლებდა.
–გადაყევი მაგ არანორმალურებს. მალე შენც მათნაირი გახდები.
–რა ვქნა ლუსიენ, შეტევა ქონდა შოსტაკოვიჩს. არ მიმეხედა? შენ რა გიჭირს, მშვიდი პაციენტები გყავს.
–დროზე შეჭამე და სოფელში ჩავიდეთ. ნაომიმ დამირეკა, ნამცხვარზე გვეპატიჟება.
ნამცხვრის ხსენებით ნასიამოვნები დიტმარი ხარბად დააცხრა ბატის ფერდს და პირისკენ გაიქანა.
–ბრინჯი არ გვაქვს დღეს? პირგამოტენილი ფონ დერ ფოგელვაიდე ოფიციანტს მიუბრუნდა.
–იქნებ ნაწლავების გადახლართვა დაიმართო. ამდენი საჭმელი სად გეტევა?
–შენ მეუბნები მაგას? რაც სურამში ჩამოხვედი კანში ვეღარ ეტევი.
–გადაყლაპე და ისე ილაპარაკე. მაინც რა უკულტურო ხარ
–რას ამბობ, ჩემზე დახვეწილ და რაფინირებულ ადამიანს მთელს სურამში ვერ იპოვი.
დანაყრებული დიტმარი სკამის საზურგეზე ზანტად გადაწვა.
ლუსიენი სიგარეტს ეწეოდა და დაფიქრებული გაჰყურებდა მწვანეში ჩაფლულ ეზოს.

–––––––––––––––––

ნაომი კლინიკისგან მოშორებით, ერთსართულიან კოხტა სახლში ცხოვრობდა.
მუდმივად დიეტაზე მყოფი, ისტერიულად აცხობდა ნამცხვრებს და საღამოობით, კითხვაში გართული, ვერც ამჩნევდა როგორ ავლებდა მუსრს ტკბილეულს.
უკვე ბინდდებოდა, როცა ლუსიენი და დიტმარი ნაომის ეზოს მიადგნენ.
ნაომის უკვე მოესწრო ორი ნაჭერი ნამცხვრის შეჭმა. ჩაიდანი გაზქურაზე შემოედგა და მეგობრების მოლოდინში, სავარძელში კომფორტულად მოკალათებული, შონ პენის ახალი ფილმით იქცევდა თავს.
–ოჰ, მობრძანდით? გოგოები სად არიან?
–ცეზარია, მარჯორი და თეთნულდი გზაში არიან. მერედიტი სიმონს და არეტას დააძინებს და მოვა. თვითონაც თუ არ დაიძნა მანამდე. საბრინა და ნათანიელი ვერ მოვლენ. ვალენტინს ვერ უტოვებენ ვერავის.
–ყავა მზადაა. დიტმარ, შენ უშაქრო. ლუსიენ, შენ ჩაი ხომ არ გირჩევნია?
დიტმარმა არაფრისმთქმელი სახით მოსვა ყავა.
–ნაომი, ცივი წყალი არ ჩამიმატე ყავაში? ნამცხვარი მომიჭერი და მომიტანე, რაა
–ღმერთო ჩემო, რა მომაბეზრებელი ადამიანი ხარ. სულ რაღაცას ითხოვ გაუთავებლად. შეხედე ლუსიენს, ზის თავისთვის, ჩაი მივუტანე და სვამს. ამას ყავა მოუმზადე, მერე ცივი წყალი დაუმარე, მერე ნამცხვარი მიართვი....
–ისტერიჩკა, ჩაილაპარაკა დიტმარმა და სიგარეტი აიღო. –ასანთიც გამოაყოლე, რაა.
ნაომი ჩხუბობდა და თან მორჩილად ასრულებდა ფონ დერ ფოგელვაიდეს მოთხოვნებს.
–რა ხდება პლანტაციაზე, დაკმაყოფილდა სარანჩების გუნდი?
–არა, ჯერ კიდევ ეზიდებიან მოსავალს. მემგონი გადაწყვიტეს ბოლო მარცვლამდე წაიღონ ყველაფერი.
ნაომი აშკარად შეწუხებული იყო პლანტაციის ბედით.

–––––––––––––––

ცეზარია დონღუზაშვილი უკვე ერთი საათია თეთნულდ ბერგმანს ელოდება, რომელიც "2 წუთში" უნდა მოვიდეს.
–დროის შეგრძნება საერთოდ არ გააჩნია. ჩემს მოთმინებასაც აქვს საზღვარი.
ცეზარია ნერვულად დადიოდა ოთახში და პერიოდულად სარკისკენ აპარებდა თვალს.
მისი მთავარი გატაცება უცხოპლანეტელებზე რაც შეიძლება მეტი ინფორმაციის შეგროვება იყო. შეეძლო საათობით მჯდარიყო მარტო და ვარსკვლავებისთვის ემზირა, იმ იმედით, რომ რომელიმე პლანეტის ბინადარი მის ფანჯარასთან ჩამოფრინდებოდა.
ახლაც, ლოდინისგან დაღლილი, აივანზე ჩამოჯდა და ცას თვალი გაუშტერა.
ფიქრი თეთნულდის ზარმა შეაწყვეტინა.
მანქანაში, აჟიტირებული მარჯორი ოქრუაშვილი, რომელსაც თმის გაშრობა ვერ მოესწრო და ისე გამოქცეულიყო აუზიდან, ყვებოდა როგორ გაიცნო ბოლოს და ბოლოს ნოელი. ცეზარია კვლავ ამოუცნობ მფრინავ ობიექტზე ფიქრობდა. თეთნულდი კი უკვე მესამედ არტყამდა წრეს სურამის ციხეს და კიდევ ვერ გაერკვია რა მიმართულებით უნდა გაეხვია, ნაომის სახლთან რომ მისულიყო.

–––––––––––––––––––

შუაღამე გადასული იყო, როცა ნაომის სახლის კარი აქოშინებულმა მერიდიტ პარწიკანაშვილმა შეაღო.
–დიტმარ, ნაომის ეზოში შენი პაციენტია. ხელში უზარმაზარი კალია უჭირავს და ტირის.
თეთნულდის კივილმა სურამი შეძრა.
კალიის ხსენებაზე ყოველთვის წარმოუდგენელი ძალა ეძლეოდა. ახლაც, ფეხის ერთი დაკვრით კარადის თავზე მოექცა და იქიდან იმუქრებოდა, სანამ მაგ საზარელ მწერს არ მოკლავთ, აქ ვიჯდებიო.
თუმცა იმ საღამოს თეთნულდზე მნიშვნელოვანი გიიომი იყო.
სახლის კიბესთან იდგა, ცრემლგამშრალი, უკვე გაბმულად ზმუოდა და კალიის მოკვლით იმუქრებოდა, თუ თავის პარიკს არ დაუბრუნებდნენ.
–მოკალით კალია, კარადის თავიდან ბრძანება გასცა თეთნულდმა
–არ მოკლათ, რა დააშავა. შენ ვინმეს რომ ეზიზღებოდე, უნდა მოგკლას? და საერთოდ, რა დროს ესაა, უშველეთ ამ მელოტ კაცს რომელიმემ. ნაომი შეაშინებული უყურებდა გიიომს.
–დიტმარ, შეეშვი ამ ნამცხვარს და მიხედე ადამიანს, შეწუხებული სახით ამბობდა ცეზარია.
მარჯორი უკვე გარეთ იყო და ამაოდ ცდილობდა გიიომის დამშვიდებას.
–დამიბრუნოს ჩემი პარიკი. თმის გარეშე ნახევარი კაცი ვარ. მოთქვამდა შეშლილი და თავში ხელებს იცემდა.
–წამალი მაინც გვქონდეს თან, ჩაილაპარაკა ნერვებმოშლილმა ლუსიენმა
დიტმარი კუზნეცოვის დახმარებით ცდილობდა როგორმე გაეკოჭა გიიომი.
მერედიტი სასწრაფო დახმარების სამსახურში რეკავდა.
ვერავინ ვერ დაინახა როდის შემოვიდა ეზოში შოსტაკოვიჩი. დიტმარს და გიიომს უკნიდან მიეპარა და ექიმს ზურგზე მოახტა. ფონ დერ ფოგელვაიდე წაიქცა, პაციენტი ზემოდან დაეცა. კალიამ დრო იხელთა, ისკუპა და სწორედ იმ ოთხში შევარდა, სადაც თეთნულდი იყო გამაგრებული. ცეზარიამ ინსტიქტურად კარი მიხურა. ბერგმანის შეყვირებამ სახლი შეაზანზარა. ფანჯარა ხმაურით გაიღო. თმაგაშლილმა თეთნულდმა გაურკვეველი ტრაექტორიების ხაზვა დაიწყო ეზოში.
მერედიტი ფანჯრიდან ხედავდა, როგორ ებრძოდა დიტმარს მისი საყვარელი პაციენტი შოსტი.
ნახევრადგაკოჭილი გიიომი მარჯორისკენ მიიწევდა და ყველა უბედურებაში, რაც თავს გადახდა, მას სდებდა ბრალს. მარჯორი ოქრუაშვილის განრისხებამ პიკს მიაღწია და გიიომს სახეში სახლიდან ხელს გამოყოლილი მარაო გაარტყა.
სწორედ ამ დროს შეამჩნია ცეზარიამ, როგორ ჩაიქროლა ცაზე სფეროსებრმა მანათობელმა ობიექტმა.
ჭიშკარს სასწრაფო დახმარების მანქანა მოადგა.
უჩვეულოდ გაავებული დიტმარი ერთ დროს საყვარელ პაციენტს ახრჩობდა.
მერედიტი ცდილობდა დუჟმორეული შოსტი გამხეცებული დიტმარისგან დაეხსნა და თვითონაც იმ გორგლის შემადგენელი ნაწილი გახდა, საიდანაც ხან შოსტის თავი და ხანაც ფოგელვაიდეს ფეხი ჩანდა.
თმაგაჩეჩილი ნაომი დიტმარს ლანძღავდა და პარალელურად მორბენალი თეთნულდის შეჩერებას ცდილობდა.
მარჯორი ნახევრადგაკოჭილი გიიომის გვერდზე იჯდა და თავის სველ თმას დასტიროდა, რომლის გაშრობაც ვერ მოასწრო. პერიოდულად ნოელს ეძახდა, უხილავი კონსულისგან გერმანიის ვიზას ითხოვდა და გიიომს პარიკის დაბრუნებაში დახმარებას პირდებოდა.
ცეზარია ხელებგაშლილი მიიჩქაროდი იმ ადგილისკენ, სადაც მანათობელი სფერო ჩამოვარდა.
ლუსიენ კუზნეცოვი ცდილობდა ექიმებისთვის აეხსნა ვინ იყო შეშლილი და ვინ საჭიროებდა სასწრაფოდ კლინიკაში გადაყვანას. თან იქვე დასძენდა, რომ ასე მაგრად გიიომი მან გაკოჭა.

–––––––––––––––

–რა კარგია ყველა ერთად რომ ვართ. –იქნებ ჭამის დროს მაინც გაგვიხსნათ ხელები. გააპროტესრა ნაომიმ.
–დღეს ნამცხვარი გვექნება დესერტად? იკითხა დიტმარმა და ტუჩები გაილოკა.
–ნამცხვარს ექიმებს აჭმევენ, ჩვენ ალბათ ისევ კისელი, უკმაყოფილოდ ჩაიბურტყუნა თეთნულდმა.
–მერედიტ, მოდი ვთხოვოთ იმ ექიმს, კეთილი სახე აქვს, იქნებ გაგვიშვას ეზოში სასეირნოდ.
–არა მგონია მარჯორი, ხომ ნახე გუშინ ცეზარია რომ გაიპარა, ყველა როგორ დაგვსაჯეს.
–ცეზარია, არ გშია? გასძახა ნაომიმ
–არა, მალე დაღამდება. მანათობელ სფეროს ველოდები. ცეზარია იღიმოდა.
–რამდენი უნდა ჭამო დიტმარ?
–კარგი რა ლუსიენ, შენს თავს შეხედე, კანში ვეღარ ეტევი.

–––––––––––––––––

–გიიომ, აი წებო. პარიკი დაიწებე და აღარ დაგინახო შოსტაკოვიჩთან ერთად გავლილი.
–გმადლობ, ექიმო.

აცრემლებულმა გიიომმა თავზე წებო დაისხა და პარიკი დაიხურა.
თავჩაქინდრული შოსტაკოვიჩი ეზოს კუთხეში იჯდა და მიწას ჩიჩქნიდა.
ზიგმუნდი ამაოდ ელოდა კაკლის მურაბას.


P.S. მარიკამ როგორც ყოველთვის, პირველივე აბზაცზე მიმატოვა და დაიძინა :–))))
თუმცა პერსონაჟების სახელების შერჩევაში მონაწილეობა მიიღო :–))





Monday, August 16, 2010

პრინციპში, მხიარული ისტორია. თავის დროზე დიდ ტრაგედიად აღქმული :–)

არაფერი ისეთი ადვილი არაა, როგორც 15 წლის გოგოს გამიჯნურება, რომელსაც რეპეტიტორებთან სიარული ტანჯვად აქვს გადაქცეული, ზამთრის ერთფეროვან დღეებს კი იმ ბიჭზე ფიქრი უხალისებს, რომელიც ცოტა ხნის წინ მეგობრის სახლში გაიცნო და პირველი ნახვისთანავე გადაწყვიტა, რომ უყვარს.
დიახ, ეს პირველი სერიოზული გატაცება გახლდათ (თუ არ ჩავთვლით ბაღელ ალიოშკას, რომელმაც წარმოუდგენელი გმირობის ფასად დაიმსახურა ჩემი სიყვარული :–) )

გატაცება თქო ახლა ვამბობ, თორემ მაშინ, საკუთარ გრძნობებში დარწმუნებული 15 წლის "ძალიან დიდი გოგო" ვიყავი და ვერავინ დამიმტკიცებდა, რომ ის ბიჭი ცხოვრების ბოლომდე არ მეყვარებოდა.
იმ საბედისწერო შუადღეს, მასწავლებლის სახლისკენ მიმავალმა, ქუჩის ბოლოში მისი თეთრი მანქანა შევნიშნე. გულისცემა სადღაც ყელის მიდამოებში ვიგრძენი. მანქანა ნელ–ნელა მიახლოვდებოდა და მე ჩუმად ვიმეორებდი – გააჩერებს თუ არა, გააჩერებს თუ არა.....
მანქანამ ოდნავ გამასწრო და გაჩერდა.უკვე ბუნდოვნად ვხედავდი ჩემსკენ მომავალ, გაღიმებულ ბიჭს, რომელიც მომიახლოვდა და გადამკოცნა. ნახევრად გონდაკარგული ვიდექი და აბსოლუტურად ვეღარ აღვიქვამდი რეალობას. ის მელაპარაკებოდა და მეც შეძლებისდაგვარად ვპასუხობდი. რას არ მახსოვს. რაღაცნაირად, შიგნიდან მესმოდა საკუთარი ხმა.
ცოტა რომ დავმშვიდდი, შევამჩნიე, რომ ბიჭი პერიოდულად ჩემს ჩექმებს აკვირდებოდა. დაბნეული გამიღიმებდა, რაღაცას მკითხავდა და ისევ ჩექმებისკენ აპარებდა თვალს. კი მიკვირდა, მაგრამ უკვე ნელ–ნელა გონს მოსული, ვუყვებოდი, როგორ ვიტანჯები მასწავლებლებთან სიარულით და გაუთავებელი მეცადინეობით. როცა აღმოვაჩინე, რომ ისევ ჩემი ჩექმებისკენ გაექცა თვალი, ცოტა გავბრაზდი, გავიფიქრე, რა უცნაური ტიპი ყოფილა, ტალახიანი მაქვს ეს ჩექმა თუ რას უყურებს თქო. დავიხედე და......
ეს იყო ჩემი ცხოვრების დასასრული, უბედურება, ტრაგედია და აპოკალიფსი.
ჩემს ჩექმებზე არც მეტი არ ნაკლები ჩემი ნაცრისფერი "юბკა" ეგდო(პრინციპულად არ დავწერ ბოლოკაბას. ვინმეს ამ სიტყვის უკეთესი ქართული ვერსია თუ გაქვთ, შემომთავაზეთ). თავზარდაცემული დავყურებდი ჩემს ფეხებს და ვოცნებობდი გამღვიძებოდა.
ჩემდა საუბედუროდ მეღვიძა, ჩემი საოცნებო ბიჭის წინ ვიდექი და ასფალტზე ჩემი юბკა თეატრის ფარდასავით იყო დაფენილი :–))
მერე.......
ნამდვილად არ მახსოვს რას ვამბობდი, მახსოვს მხოლოდ ის, როგორ ავიღე ის საძულველი ნაჭრის გროვა, ჩანთაში ჩავიტენე და ყურთასმენადაკარგული დავემშვიდობე გაოგნებულ ბიჭს. ის მომდევდა, მაგრამ სირცხვილისგან დროშასავით გაწითლებულს მისი არცერთი სიტყვა არ მესმოდა.
გონს ჩემი მეგობრის სახლში მოვედი, რომელიც ჩემი ტრაგედიის მოსმენის შემდეგ პერიოდულად ისტერიულად იცინოდა. მე კი მეგონა რომ ცხოვრება დამთავრდა და ამის შემდეგ ვერასდროს ვეღარ ვიქნებოდი ბედნიერი.
ბიჭს შევუყვარდი :–))))))))
თუმცა მალე მივხვდი, რომ ის ცხოვრების ბოლომდე ვერ მეყვარებოდა :–)

P.S. დღეს ამ ისტორიაზე ძალიან მეცინება, მაგრამ მაშინ ნამდვილად არ მქონდა სამხიარულოდ საქმე :–)))